Üzeyir Lokman ÇAYCI : GURBET ÇİÇEKLERİ

diyordu içinden, ağlarken... babasının iri elleri altında vegürlemeleri karşısında yardım bekleyen, annesine beni kurtar dercesine küçük Ali’nin bakışları, unutulacak gibi değildi... Ayşe bütün hayatını etkileyecek bu anı asla unutamayacaktı... Aradan üçsaatgeçmişti... Kapılarının önünden seslergeliyordu. Sonra kapılarının zili çalındı. Komşuları Dursun beyve Hilal hanım küçük çocukları Ferhat ile ziyaretlerine gelmişlerdi. - Recepefendi misafir kabul eder misiniz? Ayşeçok sevindi. Zihninden “çocuğum şimdi kurtulacak...” diyordu... Veyürekten : - Buyurun...buyurun ! dedi. Komşularının altı yaşlarındakiçocukları Ferhatannesine sessizce : - Anne...Ben Ali ile oynamak istiyorum... - SahiAli nerede bizimçocuk, onunla oynamak istiyor... Recepefendi ve Ayşe önce birbirlerine bakıştılar... Sonra Ayşe dayanamadı : - Bizçocuğumuzu, uyurken evde bırakarak Carrefour’a gitmiştik... Orada iken uyanmış... Bizi bulamayınca mutfaktan büyük bir bıçak alarak rastgele üzerinizdeki oturduğunuzyeni deri koltuklarıparçalamış... Kocam her gördüğünde sinirlenmesin diye ben biraz evvel, üzerlerine battaniye örttüm... - HilalHanım: - Sonrane oldu? - Bey’imçok sinirlendi... Ayşegözyaşlarını tutamayarak... - Önceiyice dövdü... sonra... ..... - Sonraellerini bağlayarak banyo küvetinin içine attı. Dursun Bey: - Nezaman oldu? Recepefendi : - İkiüçsaat oldu... Hilal Hanım : - Yaniüçsaattir küçük Ali, banyoda demek... Sizde hiç insaf yok mu?