Üzeyir Lokman ÇAYCI : «Zalimler korkak olurlar!»

«Zalimler korkak olurlar!» Üzeyir Lokman ÇAYCI Adam sakal diye çenesinde dört tane kıl bırakmış, çanaklanmış bir gazetenin köşesine «ıvır zıvır» bir şeyler yazıyor... Dedim kendi kendime : «Git şu oturduğu yerden ahkâm kesen adamı yerinde incele... Hâlini ve endâmını bir gör… Şerefli insanlara olur olmaz iftiralar yaparken bu adamlar güçlerini nereden alıyorlar, yerlerinde tespit et !» Atladım otobüse, git Allah git... yol bitmez! Nihayet sora sora adamın çalıştığı gazetenin bulunduğu semte ulaştım. Adres büyük bir matbaanın içerisindeydi. Dış kapının önünde izbandut gibi bir güvenlik görevlisi vardı. Beni piliç sandı herhalde… Üzerime üzerime geliyordu. Adamdan korktum desem yalan söylemiş olurum. Cüssesi büyük, çam yarması gibi ama, anlaşılıyordu ki benim gibi fırlama değil... Ben de onun üzerine doğru yürüdüm. Ellerimi ceplerime soktum, omuzlarımı kabarttım, kara kaşlarımı çattım. Adam geriye çekilmek zorunda kaldı. Titrek sesle bel büküp, gerdan kırarak «buyurun efendim» diye bana iki eliyle içeriyi gösterdi. Bu ilk taltifden sonra, kasılarak içeriye girdim. Danışmada oturan genç kız ve oğlan önce beni göz hapsine almaya çalıştılar ve benimle konuşmak ister gibi edalara girdiler. Sonra azametim karşısında beni hiç görmemiş gibi yaparak kafalarını başka yönlere çevirdiler. Ben içeriye girer girmez asansörlerden birine bindim ve birinci katta indim. Uzun bir salon...