Üzeyir Lokman ÇAYCI : BAGAJ İÇİNDE YOLCULUK

BAGAJ İÇİNDE YOLCULUK Üzeyir Lokman ÇAYCI Fransa’ya götürmek için, babası evin tek kızı Aynur’u, arabasının bagajında saklayarak gümrüklerden geçirmişti. Yolculuk kolay olmamıştı yani... Kameralı yollara gelmeden önce Ayşe bagaja giriyor... Gümrüklerden iyice uzaklaşınca bagajdan çıkarılarak aracın içine alınıyordu. Annesi ve babası bir zorluk çıkmaması için sık sık dualar yapıyorlardı. Aynur’a da : “Dua et kızım... Zor durumdaki kişinin duası kabul olunurmuş...” diyorlardı. Paris’e böyle endişelerle geldiler...Garges-lès-Gonessebölgesine yakın bir yerde oturuyorlardı. Peynirden sucuğa kadar birçok şey getirmişlerdi... Hasan efendi: “Kızım gördün ya... buralara kolay gelinmiyor... Ekmek de kolay kazanılmıyor... Türkiye’de bir saat çalışan burada 5 saat çalışmalı ki insan bunların gözüne girebilsin...1978 yılında bir vatandaşımızın çocuğu öldü... Paris’te oturuyorlardı. Çocuğunun cenazesini yıkayacak bir imam dahi bulamadılar... Kolay değil buralarda yaşamak...” Aynur bir taraftan gülüyor, bir taraftan da maceralı yolculuğunun kendisini etkileyen yönlerini dile getiriyordu: “İki büklüm arabanın içinde, yakalandım yakalanacağım korkusu bir yana, yollarda peynir ve sucuk kokularından epeyce bunalmıştım. Araba ağırlaşınca veya dışarıdan değişik sesler duyduğumda da yüreğimi korku sarıyordu... Neyse ucuz atlattık...” Babası arada sırada ona takılmadan da edemiyordu:”Nasıl bagajıniçi rahat mıydı ?“diye. Fadime Hanım ne de olsa tecrübeliydi...