Üzeyir Lokman ÇAYCI : ARAYIŞ

AR AYIŞ Üzeyir Lokman ÇAYCI Babası Ceylan ismini verirken “oğlum, yaşadığın sürece insanlar seni bu isminle sevsinler” demiştiona. Fransa ile Türkiye arasında imzalanan 08 Nisan 1965 tarihli işgücü anlaşmasıyla gelen ilk işçilerden biriydi Ceylan. 37 yıl önceydi Isparta’nın Yalvaç ilçesinden gurbete gelişi... Paris’in Choisy-le-Roi bölgesine yerleşti. İçtenliğiyle çevresindekilerin dikkatlerini çeken Ceylan, ailesinin mutluluğu için de elinden gelen bütün gayretleri gösteriyordu. Gurbetin sert yüzü uzaklardaki yakınları için, onu oldukça endişelendiriyordu. Daha fazla dayanamadı ayrılığa... Bu sebeple doğduğu yerde yalnız bıraktığı anasını ve babasını da yanına getirdi. Onların dualarını alabilmek için de adeta çırpınıyordu. Babası. “- Ceylan’ım... Sen ayrıldıktan sonra Yalvaç’ta bıraktığın elbiselerini kokladım... Dayanamadım hasretine. Ayakkabılarını sevdim... Diktiğin ağaçlarını gözyaşlarımla suladım... Bunları yaşarken üzmemek için, anana fark ettirmedim. Çünkü onun sana olan şefkati benimkinden daha fazlaydı! Onun da zaman zaman gözyaşlarını gizlemeye çalıştığını hissettim! Alışamadık oğlum sensizliğe... Bir türlü alışamadık! Senin bizden ayrılman çok dokundu. Allah bir daha ayrılık göstermesin bize!” Ceylan babasının gözyaşlarıyla anlattığı bu sözlerinden sonra önce anasına, sonra da babasına sarıldı. Gözyaşlarını tutamıyordu. “- Baba ben de sizden farklı değildim! Birbirimize öylesine alışmıştık ki... Kendimi uzun süre boşlukta hissettim.