Üzeyir Lokman ÇAYCI : NASIRLI ELLER

NASIRLI ELLER Üzeyir Lokman ÇAYCI Yıl 1950, şiddetli bir kış geride kalmıştı. Bor'da İlaldı Mahallesi'nde evleri vardı. Her sabah namazını kıldıktan sonra, yaklaşık saat 05.00'de Paşa Cami'sinin önüne kürek ve kazmasıyla gider, rençbere ihtiyacı olanlar, onu günlük olarak götürürlerdi. Hergün kendisi gibi yaklaşık otuz kadar insan yaz – kış, amele veya usta arayanlar için orada toplanırlardı... Aynı yerde aralarında küçük küçük çocukların da bulunduğu yoğurt ve süt satıcıları da kaldırımın kenarına dizilerek müşteri beklerlerdi. Fildir fildir, üzerlerinde çeketleri dahi olmayan, sabah soğuğuyla tir tir tireyen küçük çocukların sattıklarından daha çok kendileri dikkatleri çekerdi. 0rada lengeriler üzerinde camız (1)sütünden yapılmış kaymaklar dahi satılırdı. Elleri ve ayakları nasırlı Mükremin Efendi her şeye rağmen hanımının hazırladığı azığını da yanından eksik etmezdi. Yapacağı işin ağırlığına göre de karşıdaki kişilerle ene-kona pazarlık yapılırdı. Akşamları eve yorgun - argın gelen Mükremin Efendi gerek eşinin gösterdiği ilgiyle, gerekse çocuklarının cıvıl cıvıl halleriyle adeta yorgunluğunu hiç hissetmezdi. Yemekten sonra limonlu sıcak çaylar içilir, günlük yaşanılan şeylerin eğlendirici tarafları anlatılarak sohbetler iyice derinleştirilirdi.