Üzeyir Lokman ÇAYCI : GURBET VE TUTKULAR

GURBET VE TUTKULAR Üzeyir Lokman ÇAYCI Dursun üç yıl hasretten sonra ilk defa izine gidecekti. Gurbetin kendisine yansıyan yönlerine hazır ve alışık olmaması onu oldukça sıkıntıya sokmuştu. Dostluğa, sevgiye ve ilgiye hasret kalmıştı. Uzun süre işsiz kalması, hemşehri veya arkadaş diye sarıldığı insanlardan zarar görmesi ise onu bu yönde iyice hassaslaştırmıştı. İzin için hazırlık yaparken aklından geçenler onu rahatlatmış gibiydi. O: " - İçinde yaşadığımız bu ülkede kendi insanları arasında bir uyum olmadığı halde yabancıların kendilerine uyum sağlayamadıklarından bahsedebiliyorlar. Kendileri acaba ülkelerinde yaşayan yabancılara uyum sağlayabiliyorlar mı ? Üç yıldır Fransa'dayım. Allah'ın bir kulu çıkıp da aç mısın, susuz musun ? diye sormadı... İş yerinde ben nasılım, evimde nasıl yaşıyorum ? Bunları merak edip araştıran yok... İşte bunlar benim vatana olan özlemimi katmerleştirdi. " Charles de Gaulle Havalimanı'ndan uçağa bindi. Oldukça heyecanlıydı. Adeta bütün sıkıntıları dağılmıştı. Uçakta iken dahi kendi dilini konuşan insanlarla kendisini Türkiye'de hissetti. Ankara Esenboğa Havalimanı'na iner inmez derin derin nefes aldı. Şehir içerisine yolcu taşıyan servis aracını beklerken yaklaşık 22 yaşlarında güzel bir bayan dikkatini çekmişti. Bir anda göz göze gelmişlerdi. Aynı bayanla servis aracına binmişler, yan yana da oturmuşlardı. Genç bayan : " - Yurtdışında çalışıyorsunuz herhalde ? " Dursun : " - Evet... Üç yıldır Fransa'da çalışıyorum...